“Dankzij de juiste zorg kon mijn moeder zo lang mogelijk thuis blijven”

Helen Fuykkink dankbaar voor betrokkenheid van Saxenburgh Thuis

“Dankzij de juiste zorg kon mijn moeder zo lang mogelijk thuis blijven”

Toen Ria van Tienhoven op 79-jarige leeftijd van Rotterdam naar Ommen verhuisde, begon een nieuw hoofdstuk. Dicht bij haar familie vond ze een fijn seniorenappartement in De Brug, naast Oldenhaghen. Ze genoot van de rust en nam actief deel aan allerlei activiteiten. Na verloop van tijd nam de eenzaamheid toe en bleek ze steeds meer zorg nodig te hebben. Mede door de toegewijde hulp van Saxenburgh Thuis kon dochter Helen haar moeder een fijne en waardige oude dag geven.

Ze zong in een koor, speelde koersbal en ging naar de ouderengym. Ria van Tienhoven had het naar haar zin in Ommen. “Vaak moest ze de agenda erbij pakken om te kijken wanneer ik langs kon komen”, vertelt dochter Helen Fuykkink die in Utrecht woont. Toen het contact met Ria’s beide zonen wegviel en daarna corona volgde, veranderde alles. Het sociale netwerk van Ria in Ommen verdween, de activiteiten stopten en de eenzaamheid nam snel toe.

Passende voorzieningen

Van afstand zorgde Helen inmiddels alleen voor haar bejaarde moeder. Drie jaar geleden vroeg ze bij Saxenburgh Thuis een persoonsalarm voor haar moeder aan. “De wijkverpleegkundige vroeg of mijn moeder misschien meer ondersteuning nodig had, aangezien ze inmiddels eind tachtig was. Er waren geheugenproblemen die ik op afstand niet goed kon inschatten. Ze kon veel nog heel goed verbloemen. Ze kon zich goed redden, terwijl ze dat eigenlijk niet meer kon”, vat Helen de situatie samen. Via Saxenburgh kreeg Ria een casemanager toegewezen. Vanaf dat moment werden stap voor stap passende voorzieningen ingezet.

Christel Veldman is de casemanager dementie die Ria en Helen hielp. Ze is gespecialiseerd verpleegkundige helpt cliënten en de mantelzorgers vanaf de eerste geheugenproblemen tot aan een eventuele verpleeghuisopname. Zij zorgt ervoor dat cliënten zo lang en prettig mogelijk thuis kunnen blijven wonen. “Christel heeft zóveel geregeld. Eerst huishoudelijke hulp, daarna dagbesteding en later thuiszorg. Ze was me iedere keer een stap voor”, zegt Helen dankbaar. Ook adviseerde Christel om via de huisarts een geheugentest te laten doen. Uiteindelijk volgde de diagnose dementie.

Oren en ogen op afstand

Naarmate Ria's gezondheid achteruitging, groeide ook de ondersteuning mee. Ze ging drie dagen per week naar Gasthoeve De Zonnebloem. “Daar had ze het ontzettend naar haar zin. Ze hield van de dieren, van de creatieve activiteiten en van de gezelligheid.”

Toen medicatie innemen lastiger werd, kwam de thuiszorg meerdere keren per dag langs. “Dat gaf mij enorm veel rust. De thuiszorg was mijn ogen en oren op afstand. Ik bleef goed op de hoogte en mijn moeder zag meerdere keren per dag vertrouwde gezichten.”

Ook kreeg Ria een vrijwilliger toegewezen. “Een schot in de roos. Ze hadden dezelfde humor en dezelfde stadse mentaliteit. Ze dronken koffie, deden spelletjes, gingen samen naar de kinderboerderij of de kerstshow. Het is echt een vriendschap geworden.”

Helen geeft aan dat zij en haar moeder met alles zo geholpen zijn. “Christel was er op het juiste moment voor ons. Ik ben zelf kinderverpleegkundige, maar toch was het voor mij op afstand lastig om te zien hoe het nu écht met mijn moeder ging.”

Een moeilijke beslissing

Ondanks alle hulp bleef de eenzaamheid aanwezig. “Ik ging regelmatig bij mijn moeder logeren. Dat vond ze fijn. Maar meer sociale contacten had ze niet.”

De gezondheid van Ria ging het laatste jaar snel achteruit. Blaasontstekingen en delieren maakten haar kwetsbaarder. Ze wilde niet meer naar de dagbesteding en kreeg steeds vaker last van wanen. “Christel had al eens geadviseerd dat ik misschien alvast naar een verpleeghuis moest gaan kijken. Dat vond ik confronterend en ik schoof het voor me uit. Tot het ineens heel snel ging.”

Helen besloot haar moeder naar een verpleeghuis in Zeist te laten verhuizen, dicht bij haar eigen woonplaats. “Ik vond het een hele moeilijke beslissing. Is ze eraan toe? En wat gebeurt er als ik haar uit haar vertrouwde omgeving haal?”

Meer rust voor moeder en dochter

Sinds mei woont Ria in een verpleeghuis in de bossen in Zeist. De overgang was wennen en door de verhuizing is ze cognitief achteruitgegaan, maar Helen merkt ook dat er meer rust is ontstaan bij beiden. “Ik ben nu niet meer alleen verantwoordelijk voor alle zorg en ik ben veel dichterbij.”

Terugkijkend is Helen dankbaar voor alles wat Saxenburgh Thuis heeft betekend. “Misschien vind ik het wel jammer dat we pas zo laat met Saxenburgh in contact kwamen. Vanaf dat moment kregen we precies de begeleiding die nodig was. Casemanager Christel was mijn steun en toeverlaat. Dankzij alle zorg die om mijn moeder heen werd geregeld, heeft ze tot haar 91e thuis kunnen blijven wonen. Dat was zonder Saxenburgh nooit gelukt.”