Gipsverbandmeester Karin Robben

Karin Robben uit Dalen werkte jarenlang met plezier als hbo-verpleegkundige bij Saxenburgh Medisch Centrum. Toch liet één droom haar maar niet los: gipsverbandmeester worden. Die wens kwam uit. Sinds 2018 werkt ze in de gipskamer van Saxenburgh. “Ik heb er lang op moeten wachten en er hard voor geknokt. Hier ben ik helemaal op mijn plek.”

Karin (47) begon in 2009 op de poli dermatologie. Ondanks het plezier dat ze had in haar werk bleef haar ambitie altijd op de achtergrond aanwezig. “Als kind kreeg ik zelf gips, daar is het zaadje geplant. En mijn tweelingzus werkt ook als gipsverbandmeester in Emmen. Haar verhalen maakten me alleen maar enthousiaster.”
Toen er in 2018 een vacature vrijkwam, kreeg ze de kans om de opleiding te volgen. “Dat maakte voor mij één ding duidelijk: als je iets écht wilt, dan lukt het je.”

Veel meer dan botbreuken

Het vak van gipsverbandmeester is veelzijdiger dan veel mensen denken. “Bij gips denken mensen meteen aan een breuk en de spoedeisende hulp, maar we doen veel meer.” De drie gipsverbandmeesters van Saxenburgh vormen een belangrijke schakel voor verschillende specialismen. “We ondersteunen bijvoorbeeld de chirurgie bij patiënten met diabetische voeten. Verder corrigeren we tenenlopers en gipsen we peesletsels voor revalidatieartsen en plastische chirurgen. Ook leggen we veel braces aan bij mensen met knie- en enkelletsels.”

Het werk is breed en afwisselend. “We gipsen ook op de operatiekamer en maken zelf hulpmiddelen op maat, zoals afneembare polsbraces en nachtspalken.”

Dankbaar werk

Er is veel wat Karins werk zo mooi en dankbaar maakt. “Ik las ooit dat de gipskamer het vrolijkste hoekje van het ziekenhuis is. Dat is precies wat ik ook probeer te creëren. Niemand komt hier voor zijn plezier en het is hartstikke vervelend, maar het gaat vaak om tijdelijk ongemak. Wij proberen het zo aangenaam mogelijk te maken, bijvoorbeeld met gekleurd gips, glitters of gewoon wat extra aandacht.”

Bij kinderen draait alles om uitleg en geruststelling. “De gipszaag kan spannend zijn. Met de manier waarop je iets brengt, kun je echt het verschil maken.”

Soms is het werk ook uitdagend. “Bij patiënten die moeilijk stil kunnen zitten of bij complexe breuken. Juist als iets lastig is en het lukt toch, geeft dat extra voldoening.”

Ook bijzondere momenten maken het werk waardevol. “Voor de kinderafdeling maken we gipsafdrukken van babyhandjes en -voetjes. Speciaal voor ouders die hun kindje zijn verloren. Dat is heel tastbaar en betekent veel voor ouders.”

Blijven ontwikkelen

Karins werkdag begint altijd met een gezamenlijke röntgenbespreking. “Daarna draaien we ons eigen spreekuur. Tussendoor en aan het einde van de dag is er ruimte voor spoedpatiënten.” De gipskamer heeft een centrale plek in het ziekenhuis. Iedereen weet de Karin en haar collega’s wel te vinden. Blijft het rustig, dan duikt Karin achter haar laptop voor protocollen of scholing. “Saxenburgh stimuleert dat, maar ik vind het zelf ook heel belangrijk om me te ontwikkelen.”

Karin voelt zich helemaal op haar plek in de gipskamer. “Met zo’n prachtig nieuw ziekenhuis kan het ook bijna niet anders.”

Ook buiten het ziekenhuis kan ze haar liefde voor haar werk delen. Met haar tweelingzus. “Het is bijzonder dat we allebei hetzelfde doen. En we hebben echt een mooi en uniek beroep. Ik word er nog elke dag blij van.”